چند سال پیش که به جمع  وبلاگنویسای این دنیای مجازی وارد شدم ،می گفتم اینجا یه دنیای رنگیه با آدمای رنگی. دنیایی که میشه هرکسی همرنگ رنگ دلخواهش بشه... اما الان که قصد سفر دارم ، میگم درسته که اینجا هرکسی میتونه رنگ دلخواهش رو انتخاب کنه ، ولی قشنگ ترش اینه که میتونه رنگای دیگه رو هم ببینه و حتی یه رنگ تازه به خودش بزنه.

با این اوصاف ، توی این مدتی که با شما و نویسنده های این وبلاگ و  وب های سایر دوستان بودم لذت بردم. دیگه بدی ، چیزی ازم دیدین به بزرگواری خودتون ببخشید.
امیدوارم این سعادت نصیبم بشه که حداقل هر از چند گاهی در مسنجر ، با شما بزرگواران گفتگویی داشته باشم؛ همچنین سعی مو میکنم گهگاه مهمون سفره رنگین گفتمان ما باشم.
گفتمان ما ، خیلی چیزای شیرینی برام داشت :
دوستای صمیمی ، تجربه نویسندگی ، درسهای آموزنده ، حرفای دلنشین و ...

این هدیه ایست از طرف من ، اول به مدیر گل گفتمان ما [خانم یکتا] ، بعد به همکار نازنین [ساسان عزیز ]  بعدشم به دوستایی که از صمیم قلبم دوستشون دارم [ آقا رضا ، گل سرخ ،  مریم خانم ،  بزرگمهر ، دختر مشرقی ،  مسافر منتظر ، الف ، علی بحرانی ، سیدمحمود ، لیلیوم ، میر علی ، احمد ، خورشید ، کوزت ، همشهری ، مهرداد ، م.ل.گ ]

    ((خداحافظی من _ تصویری 2 MB))      (( یادگاری من _ صوتی 600 KB))

« خیلی ممنونم که طی این مدت ، منو تحمل کردید. »